Noty do albumu / Tekst na okładkę
Na albumie Piano Solo Pieces & Suites 01 Jean-Michel Serres łączy dziewięć oryginalnych kompozycji fortepianowych w intymną muzyczną refleksję nad romantycznością, melancholią i kruchością pamięci. Poruszając się pomiędzy samodzielnymi miniaturami fortepianowymi a wzajemnie powiązanymi cyklami, album odkrywa liryczny świat, w którym osobiste uczucia znajdują wyraz poprzez język fortepianu. Jego muzyczna tożsamość czerpie z ekspresyjnych tradycji romantycznej muzyki fortepianowej, jednocześnie przyjmując klarowność, powściągliwość i kontemplacyjną wrażliwość kompozycji postklasycznej i neoklasycznej.
Album otwierają cztery utwory zatytułowane Romance sans paroles. Pozbawione słów romanse te przywołują formę muzycznej korespondencji, w której melodia staje się nośnikiem niewypowiedzianych myśli i emocji. Cztery tytuły tworzą poczucie ciągłości, zapraszając słuchacza do wyobrażenia sobie kolejnych stron tej samej intymnej opowieści. W idei romansu bez słów kryje się szczególna poetyckość: uczucia, które w innych okolicznościach mogłyby być trudne do wyrażenia, zostają całkowicie powierzone fortepianowi.
Fleur triste wprowadza kolejny odcień emocjonalnej ekspresji. Tytuł przywołuje delikatne piękno smutku, sugerując, że melancholia może współistnieć z czułością, a nawet najbardziej kruche wspomnienia mogą zachować swoje piękno. Ta atmosfera prowadzi naturalnie do Souvenirs doux et amers, trzyczęściowej sekwencji poświęconej słodko-gorzkiemu charakterowi wspominania. Słodycz i smutek są tutaj nierozłączne, a wspomnienia stopniowo nabierają nowych znaczeń wraz z upływem czasu. Trzy utwory tworzą refleksyjną podróż przez różne odcienie emocji, przypominając, że znajoma chwila może przynieść zarówno pocieszenie, jak i tęsknotę.
Końcowy utwór Fleur triste (Reprise) nadaje albumowi kolistą formę. Powracając do wcześniejszej idei muzycznej po eksploracji wspomnień, reprise zaprasza nas do ponownego rozważenia znaczenia tego, co już usłyszeliśmy. Wspomnienie nigdy nie jest dokładnie takie samo, gdy do niego powracamy; czas zmienia naszą relację z przeszłością, nawet jeśli sam przedmiot wspominania pozostaje niezmieniony. W ten sposób ostatni utwór łączy główne tematy albumu, pozostawiając po sobie ciche wrażenie ciągłości i powrotu.
Dzięki połączeniu lirycznej faktury fortepianowej, zwięzłych form muzycznych i kontemplacyjnej ekspresji Piano Solo Pieces & Suites 01 przedstawia zbiór muzycznych refleksji nad codziennym ludzkim doświadczeniem. Romantyczność, smutek, nostalgia i czułość nie są traktowane jako odrębne obszary emocjonalne, lecz jako wzajemnie powiązane aspekty życia. Jean-Michel Serres postrzega fortepian jako instrument intymnej ekspresji, pozwalając melodii i formie muzycznej sugerować to, czego słowa nie zawsze potrafią przekazać. Rezultatem jest refleksyjny zbiór utworów, który zaprasza słuchaczy do zatrzymania się, wspominania i odkrywania własnych, osobistych znaczeń ukrytych w muzyce.
autor: Charles Green Philip Turner
Na albumie Piano Solo Pieces & Suites 01 kompozytor i pianista Jean-Michel Serres kreuje kruchy, introspektywny świat, sytuujący się na skrzyżowaniu późnoromantycznej refleksyjności, francuskiego impresjonizmu i współczesnego postklasycznego minimalizmu. Znany z delikatnego dotyku i głębokiego wyczucia niuansów charakterystycznych form muzycznych, co wiąże go duchowo z takimi postaciami jak Satie, Fauré i Koechlin, Serres traktuje klawiaturę nie jako instrument wielkiej teatralności, lecz jako medium intymnego wyznania i przestrzennej ciszy.
Architektura albumu z wdziękiem przechodzi pomiędzy uporządkowanymi, lirycznymi wypowiedziami a bardziej swobodnymi, nastrojowymi miniaturami. Rozpoczynając od lirycznych poszukiwań przywołujących łagodną kadencję romances sans paroles, zbiór rozwija się niczym seria wpisów w osobistym dzienniku, utrwalających ulotne nastroje, atmosferę zmierzchu i ciche obrazy domowej codzienności. Zamiast narzucać sztywną linię narracyjną, Serres pozwala każdemu utworowi funkcjonować jako samodzielny, modułowy szkic charakterologiczny — oddychający własnym wewnętrznym tempem, zawierający subtelne przesunięcia harmoniczne i przedkładający czystość brzmienia nad efekciarstwo.
Brzmienie fortepianu zostało uchwycone z wyraźnym ciepłem i bliskością, dzięki czemu rezonans drewnianych młoteczków oraz naturalne wybrzmiewanie każdego akordu stają się samodzielnymi elementami konstrukcji muzycznej. Cisza jest traktowana jako aktywny uczestnik, zapewniający liniom melodycznym przestrzeń, w której mogą zawisnąć w powietrzu. Piano Solo Pieces & Suites 01 zaprasza słuchacza do sanktuarium bezruchu — eleganckiej, niespiesznej medytacji nad pamięcią, samotnością i cichą poezją codziennych przestrzeni.
autor: Gabriel Moreau Noël
Są albumy, które pragną zadziwiać, i są takie, które zapraszają nas do uważniejszego słuchania. Piano Solo Pieces & Suites 01 zdecydowanie należy do tej drugiej tradycji. W dziewięciu oryginalnych utworach na fortepian solo Jean-Michel Serres kreuje świat powściągliwości, w którym ekspresja rodzi się nie poprzez dramatyczne gesty, lecz dzięki subtelnemu kształtowaniu melodii, rezonansu i ciszy. Album składa się z czteroczęściowej kompozycji Romance sans paroles, refleksyjnego utworu centralnego Fleur triste, tryptyku Souvenirs doux et amers oraz krótkiej reprise, która łagodnie sprowadza cały cykl do jego punktu wyjścia.
Tytuł Romance sans paroles natychmiast przywołuje dziewiętnastowieczny ideał „pieśni bez słów”, jednak Serres podchodzi do tej formy z wrażliwością współczesnego twórcy. Cztery części rozwijają się tak, jakby ukazywały pojedyncze wspomnienie emocjonalne oglądane z różnych perspektyw. Tematy powracają w przekształconej postaci, zamiast być po prostu powtarzane. Znane zwroty harmoniczne ukazują się w innym świetle. Muzyka nigdy nie narzuca narracji, lecz ją sugeruje, pozwalając słuchaczom dopisać własny wewnętrzny tekst tam, gdzie kompozytor celowo nie pozostawił żadnego. Rezultat jest intymny i konwersacyjny: to sekwencja muzycznych refleksji, które zdają się naturalnie wypływać z samego procesu myślenia.
W centrum albumu znajduje się Fleur triste, być może najbardziej otwarcie odsłaniający wrażliwość utwór w całym zbiorze. Jego melancholia pozostaje powściągliwa i nigdy nie przeradza się w lament. Muzyka zatrzymuje się raczej w przestrzeni, w której piękno i strata współistnieją, a wspominanie łagodzi smutek, nie wymazując go. Serres daje każdej frazie przestrzeń do oddychania, pozwalając, by naturalne wybrzmiewanie fortepianu stało się częścią kompozycji. Cisza nie jest traktowana jako nieobecność, lecz jako kontynuacja linii muzycznej.
Trzyczęściowa suita Souvenirs doux et amers poszerza ten emocjonalny krajobraz. Jak sugeruje jej tytuł, muzyka zamieszkuje przestrzeń między słodyczą a żalem, między cennym wspomnieniem a świadomością upływającego czasu. Chwile ciepła zostają zestawione z harmonicznymi niejednoznacznościami, tworząc wrażenie, że sama pamięć jest przedmiotem badania, a nie jedynie przywoływania. Suita posiada cichą siłę architektoniczną, a każda kolejna część pogłębia i na nowo ujmuje tę, która ją poprzedziła.
Kiedy pojawia się Fleur triste (Reprise), pełni ona raczej funkcję powrotu niż zakończenia. Słuchacz ponownie spotyka znajomy materiał muzyczny, niosący w sobie ciężar wszystkiego, co zabrzmiało w poprzedzających go utworach. To, co wcześniej wydawało się samotne, teraz nabiera refleksyjnego charakteru; to, co brzmiało melancholijnie, niesie już ślady pogodzenia się z rzeczywistością. W niewiele ponad minutę Serres dopełnia kolistą konstrukcję albumu z niezwykłą oszczędnością środków.
W całym Piano Solo Pieces & Suites 01 Serres wykazuje głębokie przywiązanie do tradycji lirycznej muzyki fortepianowej, pozostając jednocześnie twórcą bezsprzecznie współczesnym. Echa francuskiego impresjonizmu, postklasycznego minimalizmu i estetyki ambient można wyczuć w przestronnym tempie muzycznym oraz starannej dbałości o sonorystykę, jednak ostatecznie muzyka przemawia własnym głosem. Wykonania unikają wirtuozowskiego popisu, skupiając się zamiast tego na dotyku, barwie i atmosferze. Każda nuta wydaje się umieszczona z namysłem, a każdemu wybrzmieniu pozwala się osiągnąć pełnię emocjonalnego znaczenia.
To muzyka wymagająca uważnego słuchania: muzyka, która wynagradza bezruch, akceptuje niejednoznaczność i ufa ekspresyjnej sile prostoty. W czasach kultury często zdominowanej przez nadmiar i natychmiastowość Piano Solo Pieces & Suites 01 oferuje coś rzadszego — zbiór miniatur fortepianowych rozwijających się z cierpliwością, wdziękiem i cichym człowieczeństwem.
autorka: Camille Pauline Laurent
Istnieje szczególny rodzaj bezruchu, który pojawia się dopiero wtedy, gdy fortepian zostaje sam na sam z własnym rezonansem. Jean-Michel Serres uczynił z tego bezruchu całą atmosferę tej płyty. Piano Solo Pieces & Suites 01 nie oznajmia swojego nadejścia; po prostu się rozpoczyna, jakby drzwi pozostały otwarte, a miękkie światło już wypełniało pokój.
Cztery Romances sans paroles otwierają album niczym kolejne strony tego samego niedokończonego listu. Każda część powraca do tego samego lirycznego impulsu, a jednak odmawia jego dopełnienia. Melodie wynurzają się, unoszą w powietrzu i oddalają, niesione bardziej przez wybrzmiewanie dźwięku niż przez jakąkolwiek potrzebę rozwiązania. Dotyk Serresa jest świadomie pozbawiony narzucającej się ekspresji: frazy mogą swobodnie oddychać, cisza otrzymuje taką samą wagę jak dźwięki, a język harmoniczny pozostaje przejrzysty, nigdy nie osiadając całkowicie na oczekiwanej kadencji. To, co stopniowo się gromadzi, jest mniej opowieścią niż pewną temperaturą emocjonalną — spokojną, przejrzystą, lekko nostalgiczną.
W centrum albumu znajduje się Fleur triste, utwór, którego tytuł jest niemal nazbyt trafny. Melodia jest tak prosta, że niemal osiąga granicę wrażliwości, a jej harmonie obracają się powoli niczym kwiat, który się obserwuje, zamiast go zrywać. Nie ma tu dramatyzmu więdnięcia, jest jedynie spokojne uznanie, że piękno i przemijanie zajmują tę samą chwilę. Trzy następujące po nim utwory Souvenirs doux et amers pogłębiają tę świadomość. Słodycz i gorycz nie są przedstawiane jako przeciwieństwa; współistnieją w tym samym polu harmonicznym i w tym samym starannie zaplanowanym rozłożeniu dźwięków. Pamięć nie jest tu ani idealizowana, ani opłakiwana. Po prostu się ją zachowuje, obraca w myślach i pozwala jej pozostać pełną własnych sprzeczności.
Kiedy Fleur triste powraca w reprise, materiał muzyczny pozostaje niezmieniony, a jednak wszystko wokół niego jest już inne. Muzyka, która zabrzmiała pomiędzy obiema wersjami, zmieniła atmosferę, w której melodia rozbrzmiewa teraz. Reprise jest mniej ponownym przedstawieniem niż cichym potwierdzeniem: to, co kiedyś było odosobnionym szkicem, stało się emocjonalnym środkiem ciężkości albumu, nieruchomym punktem, wokół którego układają się pozostałe utwory.
Przez cały album Serres nagrywa z taką intymnością, że sam instrument staje się uczestnikiem muzycznego doświadczenia. Odgłosy pedału, delikatne nierówności ataku dźwięku, naturalne narastanie i zanikanie brzmienia pudła rezonansowego — wszystko to zostaje zachowane, zamiast podlegać wygładzeniu. Rezultatem jest muzyka, która sprawia wrażenie podsłuchanej, a nie wykonywanej, jakbyśmy weszli do pokoju, w którym ktoś już gra, a jedynym słuchaczem poza nami jest światło.
Nie jest to muzyka użytkowa ani czysty przepływ ambientowych dźwięków. To zbiór utworów charakterystycznych, które pamiętają o dziewiętnastowiecznej miniaturze, a jednocześnie przemawiają współczesnym językiem powściągliwości. W epoce, która często myli głośność z obecnością, Serres pokazuje, jak wiele można jeszcze powiedzieć za pomocą bardzo niewielu środków: pojedynczego interwału podtrzymanego chwilę dłużej, niż się spodziewamy, kadencji pozostawionej lekko otwartą, ciszy pojawiającej się dokładnie wtedy, gdy słuch zaczyna się wyostrzać.
Piano Solo Pieces & Suites 01 prosi jedynie o uwagę, a w zamian oferuje rzadko spotykany i trwały spokój.
autorka: Greta Richter Otto Krämer
Lewa ręka nieustannie się porusza; prawa nie spieszy się. W Piano Solo Pieces & Suites 01 Jean-Michela Serresa nuta może zawisnąć w powietrzu, podczas gdy rozłożone akordy pod nią zdążyły już podążyć dalej. Ta niewielka niezależność obu rąk sprawia, że utwory te wydają się śpiewać. Można niemal usłyszeć, w którym miejscu głos mógłby zaczerpnąć oddechu, nawet jeśli fortepian nie przestaje grać.
Dwie pierwsze „Romance sans paroles” poruszają się niemal w tym samym, spacerowym tempie, ale druga, najdłuższa kompozycja na albumie, prowadzi ten znajomy ruch ku ciemniejszym harmoniom. Trzecia otwiera się na jaśniejsze brzmienie, a w czwartej melodia wznosi się ku wysokiemu rejestrowi, podczas gdy akompaniament nie spieszy się, by za nią podążyć. Słuchane razem, powracające motywy stają się sposobem na uchwycenie zmian zachodzących pomiędzy kolejnymi utworami.
„Fleur triste” rozpoczyna się niewielkim motywem w a-moll, z którego stopniowo wyrasta długa, śpiewna linia melodyczna. Brzmienie fortepianu nabiera ciężaru w miarę rozwoju utworu, lecz początkowy motyw pozostaje pod nim rozpoznawalny. Umieszczony pomiędzy dwiema suitami, utwór ten pozostawia w uchu melodię, którą można zabrać ze sobą do „Souvenirs doux et amers”.
Słodycz i gorycz zawarte w tym tytule można usłyszeć już w obrębie jednego utworu: ciepło pierwszego „Souvenir” od początku zostaje naznaczone ciemniejszymi akordami. Krótsza druga część przenosi melodię do jaśniejszego rejestru, podczas gdy trzecia potrzebuje więcej czasu, by narastać i ponownie wygasać. Jasność środkowego utworu wydaje się tym bardziej ulotna, że po obu jego stronach znajdują się dwie dłuższe kompozycje.
Kiedy „Fleur triste” powraca, początkowy motyw pozostaje nienaruszony, lecz reprise trwa zaledwie jedną trzecią czasu oryginalnej wersji. Jest wystarczająco dużo czasu, by rozpoznać melodię i usłyszeć wybrzmiewanie ostatniego akordu, ale nie wystarcza go na długie narastanie, które pamiętamy. To, co za pierwszym razem brzmiało jak początek myśli, teraz wystarcza, by zakończyć album.
autor: Peter Paul Robert Thompson
Ta płyta ma w sobie szczególną ciszę — taką, która nie domaga się natychmiastowej uwagi. Jean-Michel Serres występuje tutaj zarówno w roli kompozytora, jak i pianisty, a dziewięć utworów rozwija się niczym niewielka księga zapamiętanych uczuć, a nie pokaz technicznych umiejętności. Album ukazał się 17 lipca 2026 roku, a Serres został wymieniony jako autor kompozycji, wykonawca partii fortepianu, realizator miksu i masteringu, twórca okładki oraz osoba odpowiedzialna za kierownictwo i promocję. Jest to dzieło intymne i samowystarczalne w najpełniejszym znaczeniu tych słów.
Album otwiera czteroczęściowa kompozycja Romance sans paroles, której tytuł zawiera własną wskazówkę interpretacyjną: pieśń bez słów. Pierwsza romansa, trwająca nieco ponad pięć minut, wyznacza atmosferę całego albumu: niespieszną, liryczną i nagraną na tyle blisko, że fortepian wydaje się obecny w tym samym pomieszczeniu. Druga, najdłuższa kompozycja na albumie, trwająca 7:11, rozwija tę samą czułość, pozwalając prostej melodii powracać, nieznacznie się zmieniać i ponownie odnajdywać spokój. Trzecia i czwarta romansa są krótsze i bardziej skoncentrowane, niczym dwa późniejsze wpisy w dzienniku — wciąż śpiewne, wciąż niechętne wyjaśnianiu samych siebie.
Fleur triste, smutny kwiat, pojawia się jako nieruchome centrum albumu. Nie jest to tyle dramatyczny żal, ile przytłumiona barwa, kwiat zachowany poza swoim sezonem, piękny właśnie dlatego, że zaczyna więdnąć. Serres daje mu przestrzeń, nigdy nie przyspiesza fraz i pozwala ciszy wykonać część pracy, która zazwyczaj należy do dźwięków.
Ten nastrój pogłębia się i komplikuje w Souvenirs doux et amers, słodkich i gorzkich wspomnieniach — trzyczęściowej suicie stanowiącej emocjonalne serce płyty. Pierwsza część łączy obie jakości: ciepło naznaczone bólem. Druga jest krótsza, niemal jak wspomnienie, które nie chce pozostać w bezruchu wystarczająco długo, by można je było w pełni przywołać. Trzecia, najdłuższa z całej trójki, przypomina raczej akceptację niż rozwiązanie — zrozumienie, że słodycz i gorycz nigdy tak naprawdę nie były od siebie oddzielone.
Następnie, niemal jak myśl dodana na marginesie, Fleur triste (Reprise) powraca na zaledwie 1:34. Nie jest to tyle powtórzenie, ile spojrzenie wstecz z progu drzwi, ostatnie spojrzenie na ten sam kwiat przed odejściem. W tej zwięzłości kryje się duża część mądrości albumu: niektóre uczucia nie wymagają rozwijania, wystarczy je zapamiętać.
W tych utworach Serres porusza się w przestrzeni, którą od dawna eksploruje — pomiędzy muzyką postklasyczną, minimal music i ambientem, szczególnie w formie fortepianu solo. Jednak tutaj etykiety gatunkowe znaczą mniej niż sam dotyk. Wykonanie przedkłada klarowność nad ornamentykę, powtórzenie nad kulminację, a słuchanie nad deklarację. To muzyka do pokoju późnym popołudniem, do czytania, myślenia i przebywania w samotności bez poczucia osamotnienia.
Warto słuchać tego albumu właśnie w taki sposób — nie jak dziewięciu odrębnych nagrań, lecz jak jednego, nieprzerwanego aktu skupienia. Romanse uczą, jak słuchać, wspomnienia uczą, jak odczuwać, a reprise uczy, jak pozwolić rzeczom odejść.
autorka: Margherita Elena Torriani-Anselmi
Istnieje rodzaj muzyki, która nie prosi o uwagę, lecz o towarzystwo. Piano Solo Pieces & Suites 01 należy właśnie do tej kategorii. W dziewięciu oryginalnych utworach na fortepian solo Jean-Michel Serres buduje album przypominający cichy pokój przeznaczony do słuchania — przestrzeń, w której instrument znajduje się na tyle blisko, że można usłyszeć młoteczki, pedał i powietrze pomiędzy nutami, a melodia zachowuje się mniej jak deklaracja, a bardziej jak myśl podążająca ku swojemu zakończeniu.
Album otwiera najdłuższy oddech: cztery Romances sans paroles. Tytuł nawiązuje do dziewiętnastowiecznego ideału pieśni bez słów, jednak nie są to utwory poszukujące zaginionego tekstu. To rozmowy, które fortepian prowadzi sam ze sobą, cztery strony tego samego niedokończonego listu. Pierwsza część rozwija się łagodnie, druga trwa najdłużej i sięga najgłębiej, a trzecia i czwarta stają się lżejsze i bardziej ulotne, jakby to samo uczucie było oglądane z czterech okien tego samego pokoju. Łączy je niechęć do zbyt szybkiego osiągania rozwiązania: frazy wyłaniają się, zawisają w powietrzu i wycofują, a cisza otrzymuje godność równą nutom.
W centrum płyty znajduje się Fleur triste — smutny kwiat, który nigdy nie prosi o litość. Jego melancholia pozostaje powściągliwa, bliższa czułości niż lamentowi, i trwa dokładnie tam, gdzie piękno i strata nakładają się na siebie, gdzie wspomnienie pozostaje piękne właśnie dlatego, że jest kruche.
Stamtąd album otwiera się na suitę Souvenirs doux et amers — słodkie i gorzkie wspomnienia, trzy utwory kreślące słodko-gorzką fakturę pamiętania. Pierwszy pojawia się z ciepłem, drugi jest najkrótszy i najbardziej niepewny z całego zestawu, a trzeci prowadzi sekwencję ku jej najcichszej głębi, jakby wspominanie w końcu przestało opierać się upływowi czasu. Słodycz i smutek nigdy nie zostają tutaj rozdzielone; są tym samym światłem przenikającym różne pory dnia.
Następnie pojawia się zwrot, który nadaje albumowi jego ostateczny kształt. Fleur triste (Reprise) trwa zaledwie półtorej minuty, a jednak zamyka cały krąg. Smutny kwiat powraca po tym, jak wszystkie wspomnienia przewinęły się przez pokój, i nie jest już dokładnie tym samym kwiatem: złagodniałym, zaakceptowanym, oglądanym ponownie oczami bardziej dojrzałymi. Wspomnienie nigdy nie jest identyczne z chwilą, którą przywołuje, a ta niewielka reprise ujmuje tę prawdę z niezwykłą oszczędnością środków.
Serres komponuje i wykonuje muzykę w tradycji francuskiej pianistycznej intymności, z liryczną powściągliwością charakterystyczną dla tradycji romance oraz cierpliwym, ambientowym tempem współczesnej muzyki postklasycznej. Na tej płycie nie ma żadnego wirtuozowskiego popisu; wirtuozeria tkwi w dotyku, rezonansie i umiejętności rozpoznania momentu, w którym należy przestać. Wykonania ufają naturalnemu wybrzmiewaniu fortepianu jako części kompozycji i wynagradzają słuchacza, który odwzajemnia to zaufanie.
Romantyczność, melancholia, nostalgia, czułość — żadne z tych uczuć nie jest traktowane jako odrębny obszar. Pojawiają się tak jak w życiu: przeplatają się, powracają i za każdym razem nieznacznie się zmieniają. To album, którego warto słuchać, gdy światło powoli gaśnie, by się przy nim zatrzymać i wspominać. Wymaga niewiele, a oferuje bardzo dużo: czterdzieści cztery minuty cichego dowodu na to, że fortepian, pozostawiony sam na sam z własnym rezonansem, wciąż potrafi powiedzieć to, czego nie potrafią wyrazić słowa.
autor: Morgan Sydney Theresa Russell Langston
Na albumie Piano Solo Pieces & Suites 01 Jean-Michel Serres łączy dziewięć oryginalnych kompozycji w spokojny, liryczny świat, w którym romantyczność, melancholia i kruchość pamięci rozwijają się poprzez głos fortepianu. Utwory przechodzą od samodzielnych miniatur do powiązanych ze sobą sekwencji, z których każda jest niewielkim aktem introspekcji — niczym strony prywatnego dziennika zapisanego melodiami. Wyczuwalna jest tutaj subtelna powściągliwość, nie w samych emocjach, lecz w sposobie ich kształtowania: nic nie jest przesadzone, wszystko pozostaje odczuwalne. To muzyka, która nie domaga się uwagi, lecz jedynie uważnego słuchania, i właśnie w tej bliskości odsłania swoją głębię.
autor: Ethan Rupert Nicholas Dawson-Lewis
Informacje i szczegóły
Lista utworów:
01 Romance sans paroles I
02 Romance sans paroles II
03 Romance sans paroles III
04 Romance sans paroles IV
05 Fleur triste
06 Souvenirs doux et amers I
07 Souvenirs doux et amers II
08 Souvenirs doux et amers III
09 Fleur triste (Reprise)
Gatunki: Postklasyka, Neoklasyka, New Age, Fortepian solo
Podobni artyści: Erik Satie, Max Richter, Ryuichi Sakamoto
z katalogu Apfelsaft APLSFT005
Wydano 16 lipca 2026 roku
Jean-Michel Serres (kompozycja, fortepian, miksowanie, mastering, projekt okładki, kierownictwo, promocja)
© 2026 Apfelsaft
℗ 2026 Apfelsaft
