Vertaling | Sonnetten voor Duce en Andere Gedichten (1907) door Sara Teasdale

Aan Eleonora Duse

O schoonheid vol tranen
Waar elke voorbijgaande angst zijn sporen naliet
Ik smeek u om mij deze diepte van genade te schenken:
Die ik kan zien voordat ze verdwijnt,
Geblazen door de poort van onze hoop en angst
In de laatste onverzadigbare omhelzing van de dood
De glorie en droefheid van uw gezicht
Zijn hoop zonder vermogen door alle jaren heen.
Geen bitterheid kleeft aan uw verdriet
In het graf van de donkere woestheid van uw haar
Is er een kracht die altijd opstijgt en wegvliegt;
De stille vermoeidheid van uw mond is geen wanhoop.
Misschien houdt God onder ons, laffe aardse wezens
meer van zijn stilte dan van gebed.

Aan Eleonora Duse

Uw schoonheid leeft in mystieke melodieën,
En al het licht blaast een lied over u.
Uw stem wekt de dromerige luchten die zich verdringen
In onze herinneringen doordrenkt met muziek. Het lied van de sirenen dat in de zee duikt
Wanneer de mensen vergeten zijn te luisteren, drijft het mee
De onderwaterstroom van je stem, zoet en krachtig.
Siciliaanse herders fluiten onder de bomen.
Een eenzame Egyptenaar bespeelt een oude fluit.
Bij zonsopgang groet de Memnon hem.
Aan de Nijl, uitgerekt door woestijnbriesjes.
Muziek vervaagt over je heen, je staat,
En terwijl Orpheus ligt, beeft hij in stilte.

Aan Eleona Duse in “De Dode Stad”

Ben je een Griekse toen iedereen jong was,
Vóór de zware jaren die komen en gaan,
Alle tempels op het gras had gelegd,
Vóór het mos zich aan de marmeren zuilen hechtte?
Ik denk dat je sneeuwwitte tuniek moet hebben gehangen
Zoals je jurk nu doet – golf na golf, een mos
Geweven van water. Als in een glas.
Ik zie je gezicht toen Homerus’ verhalen werden gezongen.
Alcaeus kuste je mond en vond hem zoet.
En Sappho’s hand bleef in de jouwe hangen.
Je herinnert je Lesbos half terwijl je daar staat
Daar waar alle tijden en landen zich vermengen en elkaar ontmoeten.
En je schoonheid aan onze voeten legt,
Een krans geplukt uit een ver land.

Lijst met vertalingen van gedichten
(Français, English, Español, Italiano, Deutsch, Nederlands, Svenska)

Vertaling | “Allereerst” Liefde De Poëziedoor (1929) Paul Éluard

I

Hard
De behendige liefde stijgt op
Met zulke schitterende vonken
Die op zijn zolder het hoofd
Een prestatie had om iedereen te bekennen.

Hard
Alle klauwen van bloed bedekten
De herinnering aan andere geboorten
Toen omvergeworpen in het licht
De toekomst bedekt door omhelzingen.

Onmogelijk onrecht is een enig wezen in de wereld
De liefde kiest de liefde zonder van gezicht te veranderen.

II

Zijn ogen zijn lichtspelingen
Onder de façade van zijn naaktheid.

Tot een bloem van transparantie
De terugkeer van gedachten
De woorden die dood zijn annulerend.

Ze wist alle beelden
Ze verblindt de liefde en haar verwoeste schaduwen
Ze heeft lief – ze houdt ervan te vergeten.

III

De almachtige vertegenwoordigers van het verlangen
Pasgeboren zware ogen
Om het licht te verwijderen
De boog van je borsten gespannen door blinden
Die zich je handen herinnert
Je dunne haar
Is in de onbewuste stroom van je hoofd
Streelt over de huid

En je mond die zwijgt
Kan het onmogelijke bewijzen.

IV

Ik vertelde je over de wolken
Ik vertelde je over de boom en het bos
Over elke golf, over vogels in de bladeren
Over de kiezelstenen van lawaai
Over de vertrouwde handen
Over het oog dat gezicht of tafereel wordt
En de slaap keert terug naar de lucht in zijn kleur
Over al die dronken nachten
Over het stratenpatroon
Over het geopende raam, over een ontdekt front
Ik vertelde je over je gedachten, over je spreken
Over liefkozingen, over zelfvertrouwen, overleven.

V

Het was meer een kus
Minder handen op de ogen
Halo’s van licht
Aan de lippen van de horizon
En een draaikolk van bloed
Die zich overgeven aan de stilte.

VI

Jij bent de enige en ik hoor het gras van je lach
Jij bent het je hoofd dat oprijst
En van de hoogte van de gevaren van de dood
Op de bewolkte bollen van de regen van valleien
Onder het zware licht onder de hemel van de aarde
Geef jij geboorte aan de val

De vogels zijn geen voldoende toevluchtsoord meer
Geen verwaarlozing meer, geen vermoeidheid meer
De herinnering aan bossen en fragiele beken
Op de ochtend van grillen
Op de ochtend van zichtbare liefkozingen
Op de grote ochtend van de afwezigheid van ondergang
Dwaalt de boot van je ogen
In het kantwerk van verdwijningen
De afgrond wordt aan anderen onthuld om hem te doven
De schaduw die jij hebt gemaakt, is niet recht op de nacht.

VII

De aarde is blauw als een sinaasappel
Helemaal geen vergissing, de woorden liegen niet
Ze laten je niet meer zingen
Rond de kussen om met elkaar om te gaan
De gekken mieren de liefdes
Het wordt geblokkeerd door bondgenootschap
Al het geheim, al het lachen
En welke kleren van verwennerij
Om het allemaal naakt te geloven

De wespen bloeien groen
De dageraad passeert rond de nek
Een ketting van ramen
Vleugels bedekken de bladeren
Je hebt alle geneugten van de zon
Alle zon op aarde
Op de wegen naar je schoonheid.

VIII

Mijn liefde voor het vertegenwoordigen van mijn verlangens

Breng je lippen naar de hemel van je woorden als een ster
Je kussen in de levende nacht
En het kielzog van je armen om me heen
Als een vlam in een lied van verovering
Mijn dromen zijn in de wereld
Helder en eeuwig.

En als je er niet bent
Droom ik dat ik slaap, droom ik dat ik droom.

IX

Waar het leven wordt overwogen, is alles ondergedompeld
Bestijg de kronen van de vergetelheid
Duizeligheid in het hart van metamorfosen
Van een ecrituur van zonnealgen
Liefde en liefde

Je handen maken de dag in het gras
Je ogen maken de liefde in de hele dag
De glimlachen door de grootte
En je lippen door de vleugels
Je neemt de plaats in van liefkozingen
Je neemt de plaats in van ontwaken.

Lijst met vertalingen van gedichten
(Français, English, Español, Italiano, Deutsch, Nederlands, Svenska)
Anna de Noailles, Léon-Paul Fargue, W. B. Yeats, Rupert Brooke, etc.

Vertaling | “Nieuwe gedichten” Hoofdstad van de pijn door Paul Éluard (1926)

Niet Verdelen

Op de avond van de waanzin, naakt en helder,
Heeft de ruimte tussen de dingen de vorm van mijn spreken
De vorm van het spreken van een onbekende,
Van een zwerver die de gordel van zijn keel losmaakt
En die de echo’s van een lasso opvangt.

Tussen bomen en poorten,
Tussen muren en kaken,
Tussen deze grote vogel die trilt
Bij de heuvel die overweldigt,
Heeft de ruimte de vorm van mijn blik.

Mijn ogen zijn nutteloos,
De heerschappij van het stof is voorbij,
Het slot van de weg heeft mijn stijve jas gelegd,
Zij rent meer weg, ik beweeg niet meer,
Alle bruggen zijn doorgesneden, de lucht zal daar niet langer voorbijgaan
Ik kan daar niet meer zien.
De wereld losgemaakt van mijn universum.
En alle hoogtepunten van gevechten,
Wanneer het seizoen van bloed in mijn hoofd vervaagt,
onderscheid ik de dagen van deze helderheid van de mens.
Dat is de mijn. Ik onderscheid de duizeligheid van de vrijheid,
De dood van de dronkaard,
De slaap van de droom,

Ô bespiegelingen over mezelf! ô mijn bloedige bespiegelingen!

Afwezigheden I

De vlakke wellust en het arme mysterie
Dat niet gezien wordt.

Ik ken je, kleur van bomen en steden,
Tussen ons is de transparantie van vorm
Tussen de heldere blikken.
Ze rolt over stenen
Als het water waggelt.
Van een kant van mijn hart van sombere maagden,
Van de andere kant is de zachte hand op de heuvelhelling
De kromming van weinig water veroorzaakt deze val,
Deze mengeling van spiegels.
Licht van precisie, ik knipper niet,
Ik beweeg niet,
Ik spreek
En als ik slaap
Is mijn keel een ring met het teken van spinrag.

Afwezigheden II

Ik ga naar de takken van schaduwen,
Ik ben op de bodem van schaduwen,
Alleen.

Het medelijden is hoger en weinig goeds blijft daar,
De deugd doet haar boezem pijn
En de gratie werd gevangen in de netten van zijn oogleden.
Ze is mooier dan de figuren van de tribunes,
Ze is zwaarder,
Ze is op de bodem met stenen en schaduwen.
Ik heb haar ontmoet.

Dit is waar de helderheid zijn laatste strijd voert.
Ik slaap zodat ik geen dromen meer hoef te zien.
Wat zullen dan de wapens van mijn triomf zijn?
In mijn grote ogen opent de zon de gewrichten,
Ô tuin van mijn ogen!
Al het fruit is hier om het fruit te vertegenwoordigen.
Van fruit in de nacht.
Een venster van gebladerte
Opent zich plotseling voor mijn gezicht.
Waar ik mijn lippen plaats, natuur zonder draad? Een vrouw is mooier dan de wereld waarin ik leef.
En ik sluit mijn ogen.
Ik ga de armen van de schaduwen in.
Ik ben in de armen van de schaduwen.
En de schaduwen wachten op mij.

Einde der Omstandigheden

Een boeket brandt volledig ongedaan de haan van golven
En alle veren van de ruïne
Straal in de nacht en in de zee van de lucht.
Meer dan horizon, meer dan ceintuur,
De wrakken, voor het eerst, maken de gasten die niet steunen. Alles is verspreid, niets kan zich meer voorstellen.

Badder van Licht naar Schaduw

Middag van de dag. Lichtjes beweeg je en, lichtjes, bewegen zand en zee.
We bewonderen de orde der dingen, de orde van stenen, de orde van helderheid, de orde van uren. Maar deze schaduw die verdween en dit treurige element dat verdween.
De avond, het edele is verdwenen uit de lucht. Hier kruipt alles samen in een vuur dat uitgaat.
De avond. De zee heeft geen glans meer en, net als in de oudheid, zou je in de zee kunnen slapen.

Première du monde – À Pablo Picasso

Gefascineerd door de eenvoudige, stervende gek,
Verbergt het licht zich voor jou, ziet de hemel:
Het sloot je ogen om je droom te raken,
Het sloot je kleren om je ketenen te breken.

_ Voor de wielen vastgebonden
_ Een vrolijke lach, luidkeels.
_ In de verraderlijke netten van gras
_ Verliezen de wortels hun weerspiegeling.

_ Kun je de golven niet opvangen?
_ Waarvan boten amandelen zijn.
_ In je hete en verleidelijke handpalm
_ Of in de krullen van je hoofd?

_ Kun je de sterren niet opvangen?
_ In vieren gedeeld lijk je op hen,
_ In hun vuurnest blijf je
_ En je straling vermenigvuldigt zich.

_ Van de stille dageraad wil een enkele kreet losbarsten,
_ Een wervelende zon stroomt onder de schors
_ Hij zal zich vestigen op je gesloten oogleden
_ Ô zacht, wanneer je slaapt, vermengt de nacht zich met de dag.

(Geen titel)

Op de rode dreiging van een zwaard, terwijl ze haar haar losmaakt dat kussen leidt, dat waakt over de plek waar de kus rust, lacht Elle. Verveling, op haar schouder, viel in slaap. De verveling verveelt zich niet met haar die lacht, de roekeloze, en met een waanzinnige lach, met een lach aan het einde van de dag die zich verspreidt onder alle bruggen van rode zonnen, blauwe manen, verwelkte bloemen van een ontgoocheld boeket. Het is als een grote koets met tarwe en zijn handen die samenkomen en we trekken de taal. De wegen die ze achter zich aan sleept zijn haar huisdieren, en haar majestueuze stappen sluiten hun ogen.

Verborgen

Tuinieren is de passie, prachtig beest van de tuinier. Op de takken, zijn kop bedekt met dunne vogelpoten. Voor een zoon die in de bomen kijkt.

De Tovenaar van Club

Ze speelt alsof niets speelt en ik het alleen maar kan zien. Haar ogen brengen haar terug in mijn dromen. Bijna bewegingloos, naar de ervaring.
En die andere, die ze bij de vleugels van haar oren pakt, behoudt de vorm van hun halo’s. In haar handen worstelt een zwaluw met plat haar zonder hoop. Ze is blind.

Lijst met vertalingen van gedichten
(Français, English, Español, Italiano, Deutsch, Nederlands, Svenska)
Anna de Noailles, Léon-Paul Fargue, W. B. Yeats, Rupert Brooke, etc.