Linernotes / Albumtoelichting
In Piano Solo Pieces & Suites 02 onderzoekt Jean-Michel Serres de subtiele relatie tussen afstand, herinnering, continuïteit en het verstrijken van de tijd. Met elf originele pianocomposities, gegroepeerd in drie onderling verbonden cycli en een zelfstandig werk in het midden, creëert hij een intiem muzikaal landschap waarin individuele gedachten en indrukken geleidelijk een bredere emotionele betekenis krijgen. Het album zet zijn verkenning van postklassieke pianomuziek voort en combineert de expressieve eenvoud van het pianominiatuur met de contemplatieve kwaliteiten van minimalisme en ambientmuziek.
De vier delen van Lointain vormen de opening van deze muzikale reis. Het Franse woord roept iets ver weg op, iets wat wordt gezien of herinnerd vanuit een plaats buiten onmiddellijk bereik. In plaats van afstand uitsluitend als een geografisch begrip te beschouwen, benadert de suite haar als een emotionele toestand: de scheiding tussen verleden en heden, tussen wat in de herinnering blijft bestaan en wat geleidelijk is verdwenen. In de vier delen wordt de titel een vertrekpunt voor reflecties over afwezigheid, verlangen en het stille voortbestaan van herinneringen.
In het midden van het album biedt Wasteland een contrasterend perspectief. De titel roept het beeld op van een open, schijnbaar onbewoond landschap, een plaats waar vertrouwde herkenningspunten zijn verdwenen en de verbeelding met leegte wordt geconfronteerd. Toch hoeft die leegte niet uitsluitend als iets negatiefs te worden beschouwd. Ze kan ook vrijheid, verstilling en de mogelijkheid van een nieuw begin vertegenwoordigen. Deze compositie, geplaatst tussen de verre horizonten van Lointain en de meer bestendige reflecties die volgen, geeft het album een moment van introspectie.
Met Toujours, toujours richt de emotionele beweging zich op continuïteit en bestendigheid. De herhaalde woorden suggereren iets wat ondanks veranderingen blijft voortbestaan: een gevoel dat terugkeert, een herinnering die niet wil vervagen of een verbondenheid die de tand des tijds doorstaat. De cyclus, opgebouwd uit drie delen, beschouwt herhaling als een uitdrukking van emotionele volharding. Wat terugkeert, is nooit helemaal identiek aan wat eraan voorafging; iedere terugkeer draagt de ervaring in zich van alles wat zich in de tussentijd heeft voorgedaan.
Het album besluit met Esquisse, een reeks van drie muzikale schetsen. Het Franse woord verwijst naar een omtrek of een voorlopige tekening en suggereert indrukken die bewust open worden gelaten in plaats van tot afgeronde verhalen te worden uitgewerkt. Deze laatste stukken brengen de verzameling naar een stillere en directere vorm van expressie. Als fragmenten uit een persoonlijk notitieboek behouden ze de fijngevoeligheid van eerste indrukken en de schoonheid van dingen die niet volledig hoeven te worden uitgelegd.
In Piano Solo Pieces & Suites 02 benadert Serres het componeren als een kunst van suggestie. In plaats van te vertrouwen op grootse gebaren of een ingewikkelde muzikale architectuur, vindt hij expressieve mogelijkheden in beknopte vormen, terugkerende ideeën en de onderlinge relaties tussen de afzonderlijke stukken. De drie cycli van het album bieden verschillende perspectieven op dezelfde onderliggende thema’s: hoe we ons herinneren, hoe we verbonden blijven met wat voorbij is en hoe ogenschijnlijk verre ervaringen ons huidige leven blijven vormgeven.
Uiteindelijk is deze verzameling een uitnodiging om naar binnen te luisteren. De titels scheppen een poëtisch kader, maar hun betekenissen blijven open voor persoonlijke interpretatie. Afstand kan veranderen in nostalgie, volharding kan uitgroeien tot genegenheid en een onafgemaakte schets kan een ervaring oproepen die niet adequaat in woorden te beschrijven is. In de wereld van Jean-Michel Serres kan een klein muzikaal idee een volledig emotioneel landschap bevatten, en zelfs de eenvoudigste pianocompositie kan een plek worden waar herinnering en verbeelding elkaar in stilte ontmoeten.
door Charles Green Philip Turner
In Piano Solo Pieces & Suites 02 verdiept componist en pianist Jean-Michel Serres zijn onderzoek naar intieme, postklassieke en minimalistische pianomuziek. Hij creëert een akoestische ruimte waarin de tijd zich lijkt uit te rekken en verstilling voorrang krijgt boven virtuoze demonstratie. Deze verzameling, uitgebracht op het label Apfelsaft, vormt een voortzetting van Serres’ voortdurende onderzoek naar harmonische resonantie, ruimtelijkheid en emotionele subtiliteit. Daarbij slaat hij een brug tussen de verfijnde aanslag van het klassieke impressionisme en de meditatieve terughoudendheid van ambientmuziek.
Het album ontvouwt zich via delicate cycli en terugkerende motieven, met stukken als Lointain II en de opeenvolgende delen van Esquisse (II en III) als belangrijke ankerpunten. In deze werken krijgen afzonderlijke noten alle ruimte om te ademen en laten ze lang aanhoudende boventonen achter die langzaam in de stilte vervagen. De frasering is onthaast en introspectief en roept een gevoel van afstand en herinnering op. Melodische fragmenten komen zacht naar voren voordat ze weer oplossen in de atmosferische nevel, waardoor de luisteraar wordt uitgenodigd zich onder te dompelen in een toestand van diepe contemplatie.
Binnen dit verstilde architectonische kader introduceren stukken als Toujours, toujours I zachte cyclische patronen die de kracht van herhaling en nuance onderzoeken. Wasteland biedt ondertussen een bredere, meer sombere emotionele horizon: uitgestrekt, sfeervol en met een stille resonantie. In alle stukken hanteert Serres een beheerste, gevoelige aanslag waarmee hij overbodige versieringen weglaat en de diepgaande expressieve kracht blootlegt die in de stilste intervallen verborgen ligt.
Uiteindelijk is Piano Solo Pieces & Suites 02 een uitnodiging om stil te staan en naar binnen te luisteren. Jean-Michel Serres biedt een toevluchtsoord van klank, waar iedere noot zorgvuldig wordt gewogen en de ruimtes ertussen even welsprekend spreken als de muziek zelf.
door Gabriel Moreau Noël
Met Piano Solo Pieces & Suites 02 begeeft Jean-Michel Serres zich verder op een terrein waar pianomuziek minder een vorm van vertellen wordt dan een uitdrukking van aanwezigheid. Het album omvat elf stukken, gerangschikt in drie suites rondom één zelfstandig centraal werk, en ontvouwt zich met opmerkelijk veel geduld. Het nodigt de luisteraar uit in een landschap dat in gelijke mate wordt gevormd door resonantie, stilte en het subtiele verstrijken van de tijd. De verzameling bestaat uit de vierdelige suite Lointain, het zelfstandige werk Wasteland, de driedelige suite Toujours, toujours en het afsluitende drieluik Esquisse.
De openingsstukken van Lointain verkennen het idee dat door hun titel wordt opgeroepen: afstand. Die afstand is echter niet koud of ontoegankelijk. Serres benadert haar met tederheid en laat melodische fragmenten langzaam uit ruimtelijke klankstructuren naar voren komen, waarna ze zich weer terugtrekken in stille overpeinzing. Elk deel voelt als een andere invalshoek op de herinnering zelf. De thema’s lijken al bij de eerste beluistering vertrouwd, alsof ze een lange reis hebben afgelegd om de luisteraar te bereiken. De muziek zoekt zelden naar een oplossing in traditionele zin. In plaats daarvan blijft ze hangen in een toestand van zachte contemplatie, waarbij het natuurlijke uitsterven van de pianoklank onderdeel wordt van de compositie.
Wasteland, geplaatst in het midden van het album, vormt een moment van geconcentreerde helderheid. De titel suggereert leegte, maar het stuk vindt betekenis in spaarzaamheid in plaats van verlatenheid. Serres behandelt stilte als een levend element en laat afzonderlijke noten met een opmerkelijke helderheid afsteken tegen een uitgestrekte klankachtergrond. Het resultaat is een van de meest aangrijpende momenten van het album, waarin terughoudendheid een emotionele diepgang voortbrengt die een dramatisch gebaar nauwelijks zou kunnen evenaren.
De suite Toujours, toujours verandert de sfeer bijna onmerkbaar. Waar Lointain naar buiten kijkt, richting verre horizonten, lijken deze drie stukken dichter bij het hart te blijven. Terugkerende figuren en harmonische kleuren scheppen een gevoel van bestendigheid dat in de titel zelf besloten ligt. De muziek cirkelt met stille overtuiging rond haar ideeën en vindt schoonheid niet alleen in verandering, maar ook in terugkeer. Serres laat zien hoe subtiele variaties vertrouwd materiaal bij iedere nieuwe verschijning in iets nieuws en expressiefs kunnen veranderen.
De afsluitende stukken van Esquisse functioneren als schetsen, maar dan in de meest ruime betekenis van het woord. Zoals een tekening van een kunstenaar met slechts enkele zorgvuldig gekozen lijnen een complete wereld kan vastleggen, bereiken deze composities door hun zuinigheid een opmerkelijke rijkdom. Hun beknoptheid en schijnbare eenvoud onthullen een esthetiek die op vertrouwen berust: vertrouwen in de kracht van één enkele frase, één enkele klank, één enkel moment van verstilling. Ze brengen het album tot een einde dat noch definitief noch onaf voelt, maar eerder opgeschort, alsof de muziek buiten de grenzen van het hoorbare verdergaat.
Gedurende de hele opname toont Serres een aanslag die consequent verfijnd is zonder breekbaar te worden. Zijn spel legt de nadruk op klankkleur, timing en het subtiele gewicht van afzonderlijke noten. Op de achtergrond zijn invloeden uit de Franse pianotraditie, het minimalisme, de postklassieke compositiekunst en de ambientmuziek waarneembaar, maar de stem die hieruit naar voren komt, blijft onmiskenbaar zijn eigen stem. De piano wordt nooit behandeld als een middel om virtuositeit te etaleren. In plaats daarvan wordt het instrument een ruimte waarin aandacht zelf in klank wordt omgezet.
Luisteren naar Piano Solo Pieces & Suites 02 lijkt minder op het volgen van een reeks composities dan op het betreden van een zorgvuldig ingerichte omgeving. Niets vraagt nadrukkelijk om aandacht, maar alles beloont wie aandachtig luistert. Het album biedt een zeldzame muzikale ervaring: een ervaring die de waarneming van de luisteraar vertraagt en laat zien hoeveel expressie in het kleinste gebaar kan schuilgaan. In een tijdperk van voortdurende beweging herinnert Jean-Michel Serres ons eraan dat stilte geen afwezigheid van activiteit is. Ze is een vorm van diepgang.
door Camille Pauline Laurent
In de stille ruimtes tussen de noten keert Jean-Michel Serres terug met een tweede volume pianostukken en suites die minder als composities aanvoelen dan als zorgvuldig geobserveerde gemoedstoestanden. Piano Solo Pieces & Suites 02 omvat elf werken, gegroepeerd in drie kleine suites en één centraal deel. Elk stuk ontvouwt zich met het onthaaste geduld van iemand die kijkt hoe het licht in een kamer verandert.
Het album opent met de vier delen van Lointain. De titel betekent ‘ver weg’, en de muziek maakt die betekenis volledig waar. Melodieën verschijnen alsof ze door een zachte wind worden aangevoerd vanuit een plaats die net buiten bereik ligt: helder genoeg om te herkennen, maar al beginnend te vervagen. Serres laat het pedaal een voortdurende nevel van resonantie in stand houden, zodat zelfs de stilte een vorm van afstand wordt: geen leegte, maar de blijvende aanwezigheid van wat zojuist heeft geklonken. Deze stukken streven nergens naar; ze blijven eenvoudigweg bestaan en nodigen de luisteraar uit de ruimte tussen nabijheid en verte te bewonen.
In het hart van het album staat Wasteland. Hier worden de klankstructuren nog ijler. Spaarzame akkoorden en langzaam verschuivende modale kleuren suggereren een open landschap waaruit alle versiering is verwijderd. Toch voelt het stuk nooit kaal of verlaten aan. Integendeel, het ontdekt een stille waardigheid in wat overblijft: een vorm van volharding, gemeten in aangehouden tonen en het natuurlijke uitdoven van de pianistische snaren. Het is het langste en tevens het meest verstilde werk op het album, een plek waar het oor zonder verwachtingen tot rust kan komen.
De drie delen van Toujours, toujours introduceren een zachtere vorm van volharding. ‘Altijd, altijd’ spreekt van continuïteit zonder nadruk. Motieven keren terug, enigszins veranderd door hun context, als vertrouwde gedachten die ons op verschillende momenten van de dag opnieuw bezoeken. Er klinkt warmte in door, een zachte genegenheid die nooit sentimenteel wordt. De muziek beweegt in cirkels in plaats van vooruit te gaan en is tevreden met haar eigen kleine, zorgvuldig gekoesterde gevoelswereld.
Het afsluitende drieluik Esquisse biedt de meest open en onbepaalde gebaren van het album. Het zijn schetsen in de ware betekenis van het woord: lijnen die met een lichte hand zijn getrokken en ruimte laten voor de verbeelding van de luisteraar om het beeld te voltooien. Melodieën beginnen en lopen langzaam weg, terwijl harmonieën meer suggereren dan ze oplossen. Doordat deze stukken aan het einde staan, laten ze de verzameling bewust onafgerond achter, alsof de reis zou moeten doorgaan in de stilte nadat de laatste noot is vervaagd.
Door het hele album heen werkt Serres binnen een taal van postklassieke terughoudendheid, geïnspireerd door de ingetogen poëzie van Satie en de intieme helderheid van latere minimalisten, maar de muzikale stem blijft onmiskenbaar de zijne. De dynamiek blijft beperkt, de piano klinkt nabij en warm, en de expressieve kracht wordt vrijwel volledig gedragen door timing, tussenruimtes en de natuurlijke resonantie van het instrument. Niets wordt geforceerd. Niets wordt overhaast.
Dit is muziek voor kamers die al stil zijn, voor momenten waarop het rumoer van de dag is afgenomen en men eindelijk de kleinere stromingen van gevoel kan horen die daaronder lopen. Piano Solo Pieces & Suites 02 eist niet zozeer aandacht op, maar beloont haar juist. Het biedt een geduldige metgezel voor overpeinzing, herinnering en het eenvoudige luisteren zelf.
door Greta Rosa Otto Krämer
Er zijn albums die vragen om beluisterd te worden en albums die uitnodigen om erin te wonen. Piano Solo Pieces & Suites 02 behoort tot de tweede categorie. In elf stukken en ongeveer zevenenvijftig minuten bouwt Jean-Michel Serres geen opeenvolging van afzonderlijke werken op, maar één aanhoudende muzikale atmosfeer: het soort album waarin, wanneer je je eraan overgeeft, het ene nummer in het volgende oplost totdat de hele plaat aanvoelt als één lange uitademing, verdeeld over verschillende ademhalingen. Waar het eerste volume rond één enkele bloem cirkelde, die telkens opnieuw werd herinnerd, opent dit tweede deel de ramen en kijkt het naar buiten. De afstanden zijn hier groter; de titels lezen als vermeldingen in een atlas van innerlijke plaatsen.
De reis begint met Lointain – ‘ver weg’, ‘op afstand’ –, een suite in vier delen die de langste ononderbroken gedachtegang van het album vormt. Het woord zelf verricht een groot deel van het compositorische werk. Lointain is niet zomaar een plaats, maar een manier van kijken: voorwerpen die door nevel worden verzacht, melodieën die aankomen alsof ze uit een andere kamer of een ander seizoen worden aangevoerd. Serres’ pianomuziek heeft altijd gewerkt door middel van weglating, en hier gedragen de vier delen zich als vier beelden van hetzelfde herinnerde landschap, elk gezien vanaf een iets andere afstand en elk waarbij de resonantie van het instrument overbrengt wat woorden alleen maar zouden verzwakken. Niets wordt overhaast; elk deel duurt ongeveer vijf minuten en benut iedere seconde daarvan, zodat het uitdoven van een akkoord evenzeer deel van de muziek wordt als de aanslag ervan.
Precies in het midden van het album bevindt zich Wasteland: het stilstaande middelpunt waaromheen al het andere draait. Het is de enige Engelse titel in een programma met Franse titels, en die rechtlijnigheid is bewust gekozen. Waar Lointain verzacht, ontmantelt Wasteland. Toch gaat het hier niet om verlatenheid omwille van de verlatenheid zelf. Serres’ braakland lijkt eerder op een vrijgemaakt terrein: een landschap waaruit alle versiering is verwijderd en waarin de kale bouwstenen van de muziek – intervallen, stilte en de natuurlijke boventonen van de piano – voor het eerst zichtbaar worden. Midden in het album beluisterd, vervult het stuk dezelfde functie als een vlakke horizon in een schilderij: het beëindigt het beeld niet, maar maakt de afstanden aan weerszijden ervan zichtbaar.
Uit dat open terrein verrijst Toujours, toujours – ‘altijd, altijd’ –, een driedelige suite waarvan de verdubbelde woorden de muzikale methode vormen. Hier klopt het minimalistische hart van Serres’ muzikale taal het duidelijkst: figuren die telkens opnieuw terugkeren en minder door ontwikkeling dan door de aanslag veranderen, zodat herhaling geen monotonie wordt, maar toewijding. De titel suggereert zowel troost als aandrang – zoals een geliefde zin, tweemaal uitgesproken, iets anders betekent dan wanneer hij slechts eenmaal wordt gezegd. De muziek blijft trouw aan beide betekenissen. Waar Lointain over de afstand heen naar het verleden kijkt, richt Toujours, toujours de blik vooruit, naar bestendigheid. Ergens rond het midden van de plaat ontmoeten deze twee blikken elkaar.
Het album sluit af met Esquisse – ‘schets’ –, een laatste drieluik dat de luisteraar terugbrengt naar de intimiteit van potlood en papier. Een schets is een belofte van een voltooid werk, maar Serres laat deze stukken bewust onvoltooid; hun kwetsbaarheid vormt juist hun voltooiing. Het is een passend einde voor een verzameling die een reis heeft afgelegd van het verre naar het eeuwige en vervolgens naar het voorlopige: na afstand en bestendigheid blijft als eerlijkste uitdrukking een tekening over, iets wat snel en met de hand is gemaakt en meer waarheid kan bevatten dan een gepolijst oppervlak ooit zou kunnen.
Door alle drie de suites loopt één en dezelfde gevoeligheid. Serres componeert, speelt, neemt op, mixt en mastert alles zelf, en dat individuele auteurschap is hoorbaar in de klankmatige eenheid van de plaat: één persoon, één instrument, één kamer, één ononderbroken daad van aandacht. Zijn muzikale afkomst ligt in de Franse traditie van soberheid: de spaarzaamheid van Satie, de precisie van Ravel, de stilte van Mompou, gefilterd door het geduld van het minimalisme en de warmte van ambientmuziek. Niets gaat hier verloren en niets wordt louter tentoongesteld. De muziek vraagt om verstilling en beloont die ruimschoots: ze functioneert zowel als middelpunt van geconcentreerd luisteren als sfeer voor een gewone middag, zonder aan een van beide mogelijkheden afbreuk te doen. Uiteindelijk is Piano Solo Pieces & Suites 02 minder iets wat je hoort dan iets wat je bewaart: een plaat die, net als licht, in de kamer blijft nadat ze is afgelopen.
door Peter Paul Robert Thompson
In deze muziek bestaat een bijzondere vorm van afstand. Het is niet de afstand van afwezigheid, maar de afstand van iets wat je voorzichtig op armlengte houdt om het in zijn geheel te kunnen bekijken. Piano Solo Pieces & Suites 02 is een album dat op geduld is gebouwd: elf stukken, drie suites en één zelfstandig centraal werk, gespeeld alsof iedere noot zelf mag bepalen hoelang ze wil blijven klinken.
Het album opent met Lointain I–IV, vier delen waarvan de titel ‘ver weg’ of ‘op afstand’ betekent. Hier schrijft Jean-Michel Serres lange, onthaaste muzikale lijnen en laat hij de herhaling het werk van de herinnering verrichten. Een motief keert licht gewijzigd terug. Een harmonie verschuift bijna onmerkbaar. Niets dringt zich op. Het effect lijkt minder op de ontwikkeling van een melodie dan op het langzaam naderen van een landschap vanuit de verte, totdat de contouren vertrouwd worden zonder ooit volledig in bezit te kunnen worden genomen. Tegen het vierde deel is de afstand niet zozeer kleiner geworden als wel vertrouwder: we hebben geleerd ernaar te luisteren.
Centraal staat Wasteland, met een speelduur van 7:16 het langste stuk van het album en tevens het emotionele scharnierpunt. Waar Lointain naar buiten kijkt, richt Wasteland de blik naar binnen, op een vrijgemaakt, stil terrein. De muziek is hier soberder, de stiltes zijn ruimer en de resonantie van de piano krijgt de ruimte om in realtime tot bloei te komen en weg te sterven. Ondanks de titel is dit geen desolate muziek. Het gaat over wat overblijft wanneer het lawaai verdwenen is, over de vreemde vruchtbaarheid van leegte en over een plaats waar één enkel akkoord als een gebeurtenis kan aanvoelen.
Uit die verstilling komt Toujours, toujours I–III voort – ‘altijd, altijd’. Als Lointain over afstand gaat, dan draait deze tweede suite om toewijding en terugkeer. De drie delen delen een tedere volharding en een cirkelende, bijna gebedsachtige kwaliteit. Serres, een componist en pianist die zich beweegt tussen postklassieke muziek, minimal music en ambientvormen, begrijpt dat herhaling een daad van zorg kan zijn in plaats van een louter muzikaal hulpmiddel: iets opnieuw spelen betekent zeggen: Ik ben er nog, ik heb dit gevoel niet losgelaten. Het tweede deel, het langste van de drie, laat dat gevoel zich verbreden en verdiepen, terwijl het derde het met een stille oplossing terugbrengt naar zijn oorsprong, zonder ooit volledig te verklaren dat het verhaal ten einde is.
Het album sluit af met Esquisse I–III, drie schetsen die aanvoelen als pagina’s uit een notitieboek dat open op de piano is blijven liggen. Met hun lichtere aanslag en voorlopige karakter bezitten ze de vrijheid van stukken die niets hoeven te bewijzen. Een schets is immers geen onvoltooid werk, maar een werk dat ervoor heeft gekozen open te blijven. In deze laatste minuten laat Serres de muziek zo vrij mogelijk ademen, alsof hij de luisteraar uitnodigt de gedachte voort te zetten nadat de laatste noot is vervaagd.
Gezamenlijk beluisterd vormen de elf stukken één doorlopende boog: afstand, leegte, bestendigheid en schets. Het is muziek om aandachtig naar te luisteren, voor kamers waarin het licht verandert, voor het uur waarop de dag zijn greep langzaam loslaat. Ze vraagt heel weinig en biedt daarvoor iets zeldzaams terug: tijd die aanvoelt alsof je erin leeft, in plaats van tijd die je eenvoudigweg doorbrengt.
door Margherita Elena Torriani-Anselmi
Piano Solo Pieces & Suites 02 begint zacht, zoals herinneringen dat doen: niet met een verklaring, maar met een aanwezigheid aan de rand van het hoorbare. In elf stukken bouwt Jean-Michel Serres een album op vanuit terughoudendheid, waarin één aangehouden akkoord of een pauze tussen twee frasen evenveel betekenis kan dragen als de melodie zelf.
De vier delen van Lointain (‘ver weg’) bepalen de uitgangspunten. Hun thema’s komen naar boven en verdwijnen weer, als fragmenten die onvolmaakt worden herinnerd, zwevend tussen helderheid en een zachte onduidelijkheid. Serres schildert niet zozeer landschappen als wel meet hij de ruimte tussen de luisteraar en datgene wat wordt herinnerd: plaatsen, mensen en vroegere versies van onszelf. Stilte wordt behandeld als een deelnemer, niet als een afwezigheid.
Centraal staat Wasteland, het langste en meest sobere werk van het album. Spaarzame texturen en open harmonieën suggereren een landschap dat tot het essentiële is teruggebracht, maar het stuk voelt nooit onvruchtbaar of verlaten aan. Leegte wordt een open kamer waarin gedachten hoorbaar worden, en wat overblijft nadat het overbodige is verwijderd, onthult een stille, hardnekkige schoonheid.
Toujours, toujours (‘altijd, altijd’) verandert herhaling in toewijding. De drie delen keren steeds naar zichzelf terug, maar niets komt ongewijzigd terug: iedere nieuwe verschijning draagt de sporen van alles wat eraan voorafging en schetst zo een beeld van volharding in een wereld die voortdurend blijft veranderen. Daarna sluit het album af met Esquisse (‘schets’), drie miniaturen die met enkele delicate streken zijn getekend en bewust onvoltooid blijven. Ze laten de deur open en nodigen de luisteraar uit de beelden zelf aan te vullen.
Geworteld in de Franse traditie van Satie en Mompou, maar onmiskenbaar eigentijds, geven Serres’ spel en composities de voorkeur aan aanslag, resonantie en geduld boven gebaren. Dit is muziek over terugkijken zonder in het verleden te blijven leven, over de ontdekking dat eenvoud, wanneer ze oprecht wordt nagestreefd, een vorm van poëzie kan worden. Het best komt deze muziek tot haar recht wanneer ze langzaam wordt beluisterd, bij voorkeur in een stille kamer, zonder iets anders dat om aandacht vraagt.
door Morgan Sydney Theresa Russell Langston
Informatie en details
01 Lointain I
02 Lointain II
03 Lointain III
04 Lointain IV
05 Wasteland
06 Toujours, toujours I
07 Toujours, toujours II
08 Toujours, toujours III
09 Esquisse I
10 Esquisse II
11 Esquisse III
Genres: Postklassiek, Neoklassiek, Pianomuziek voor solo piano, Pianosuite
Vergelijkbare componisten: Ryuichi Sakamoto, Max Richter, Gonzales
Uitgegeven door Apfelsaft APLSFT006
Uitgebracht op 7 augustus 2026
Jean-Michel Serres (compositie, piano, mixing, mastering, hoesontwerp, artistieke leiding, publiciteit)
© 2026 Apfelsaft
℗ 2026 Apfelsaft
